Door Marieke Plas
Paul Vegter is een grijzende vijftiger, compleet met ouderwetse ribbroeken. Hij is een sympathieke rechercheur die ruimte laat aan zijn jongere, minder ervaren collega's. Voor slachtoffers en hun nabestaanden is hij meelevend en invoelend. Zoals een goed rechercheur betaamt is zijn blik analytisch, al gebruikt hij zijn intuïtie ook. Paul reflecteert veel op zichzelf en ziet in dat hij na de dood van zijn vrouw lusteloos en ongelukkig is. Hij zit middenin een rouwproces, waardoor hij niet goed voor zichzelf zorgt en kampt met slapeloosheid. Hij vergelijkt zichzelf met zijn kat, die niets anders doet dan in de vensterbank liggen. Toch lijkt hij nog steeds te kunnen genieten van de goede dingen in het leven, zoals een glas wijn, klassieke muziek en literatuur. Zijn hersenspinsels getuigen van zijn humor: die is niet verdwenen. Langzamerhand bloeit hij op en gaat hij weer steeds beter voor zichzelf zorgen. Heeft Paul in het begin al moeite met de verzorging van zijn kamerplant, later weet hij zelfs zorg te dragen voor een collega die - naast fysiek letsel - door een traumatische ervaring te kampen heeft met een stressstoortnis. De koop van een bouwval illustreert dat hij weer zin krijgt in het ondernemen van nieuwe dingen. Ook ontluikt er iets tussen hem en zijn collega, maar het blijft oppervlakkig, net als zijn relatie met de andere belangrijke vrouw in zijn leven: zijn dochter. Hij wil liefde geven, maar is niet voldoende in staat om over zijn gevoelens te praten en hiermee de diepte in te gaan. Dit besef begint langzaam tot hem door te dringen, hij stelt zich hierin echter nog weinig daadkrachtig op. Met zijn naderende pensioen krijgt zijn cynisme steeds meer de overhand.
